"Αϊκίντο, το έργο μιας ζωής"

~ του Γιώργου Σαρδέλη, εκδότη του BudoGreece

Μια ακόμα εξαιρετική κίνηση για τον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών, τον Νίκο Ιλαρίδη και τον Γρηγόρη Μηλιαρέση που έκανε την μετάφραση και που όλοι μαζί προσφέρουν στο ελληνικό κοινό και δη στην κοινότητα των αϊκιντόκα στην Ελλάδα ένα ακόμα μνημειώδες έργο. Θα έλεγα ότι το «Αϊκίντο, το Έργο μιας Ζωής» (“A Life in Aikido”) του δεύτερου Ντόσου Κισομάρου Ουεσίμπα είναι ίσως ένα απο τα πολυτιμότερα βιβλία που μπορεί να έχει κάποιος στην βιβλιοθήκη του και όταν λέω «κάποιος», δεν εννοώ μόνο τους ασκούμενους στο αϊκίντο, αλλά όλους τους ασκούμενους σε ιαπωνικές και μη πολεμικές τέχνες, καθώς και όλους που μπορεί να έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για την Ιαπωνία, την κουλτούρα της και τον πολιτισμό της.

Δεν θα επαναλάβω πράγματα για το βιβλίο που όλοι μπορεί να έχουν ήδη διαβάσει. Θα το πάω αλλού. Το «Αϊκίντο, το Έργο μιας Ζωής» αποτελεί το πιο πολυσυζητημένο βιβλίο στην ιστορία του αϊκίντο. Και αυτό για μια σειρά απο λόγους. Να γράψω μερικούς;
Συγγραφέας είναι ο υπεύθυνος για το ότι σήμερα στην Ελλάδα και σε ολόκληρο το κόσμο, το αϊκίντο είναι τόσο δημοφιλές. Ο άνθρωπος που χάρη σε αυτόν γνωρίζουμε τον Ο-Σενσέι. Είναι ο Κισομάρου Ουεσίμπα (1921-1990), ο γιος του ιδρυτή του αϊκίντο, ο δεύτερος Ντόσου και πατέρας του σημερινού τρίτου Ντόσου Μοριτέρου Ουεσίμπα. Ο Κισομάρου δεν έγραψε απλά μια ιστορία για τον πατέρα του, αλλά έθεσε τον κεντρικό άξονα για το πως πρέπει να παραμείνει η μνήμη του ιδρυτή ζωντανή και κεντρική στον κόσμο του αϊκίντο, για όλες τις επόμενες γενεές.

H πρότυπη έκδοση στα ιαπωνικά εκδόθηκε το 1978. Το Αϊκικάι και η παγκόσμια κοινότητα του αϊκίντο, με ενορχηστρωτή τον Κισομάρου αναδιοργανωνόταν. Είχαν ήδη προηγηθεί η φυγή του μέχρι πρότινος τεχνικού διευθυντή του Χόμπου Κοϊτσι Τοχέι το 1974 και ο σχηματισμός της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αϊκίντο (IAF) το 1976. Ο Μοριχίρο Σάιτο έθετε ήδη τις βάσεις για ένα παράλληλο προσωπικό εκπαιδευτικό σύστημα μέσα στο Αϊκικάι Αϊκίντο, αλλά και μη συνδεδεμένο με το Χόμπου και που; Μέσα στην ίδια την Ιουάμα προπαγανδίζοντας τη γνησιότητα της δικής του διδαχής ως πιο άμεσα συνδεδεμένης με τον Ο-Σενσέι. Ο Γκόζο Σιόντα ουσιαστικά ήταν ανεξάρτητος με το σύστημα Γιόσινκαν και απολάμβανε αποδοχής, ιδιαίτερα στις τάξεις των αστυνομικών, ενώ απο το 1973 έμπαινε δυναμικά και στις ΗΠΑ. Ο Κέντζι Τομίκι απο τα 1974 είχε ιδρύσει την δική του οργάνωση και προωθούσε την δική του εκδοχή σε μια μορφή ανήκουστη για το αϊκίντο, αυτής του σπορ με αγώνες. Και αυτά είναι μόνο τα highlights της εποχής. Όλοι οι παραπάνω συνόδευαν την προσωπική τους προσέγγιση με βιβλία που έφεραν το όνομα του αϊκίντο και στα οποία αποτύπωναν την δική τους ιστορική και τεχνική εκδοχή, όπου ουσιαστικά το όνομα και η ιστορία του Ο-Σενσέι καλυπτόταν στα γρήγορα, αν όχι στα πεταχτά.

Ήταν τότε που ο κόσμος χρειαζόταν να μάθει περισσότερα για το αϊκίντο και τον Μοριχέι. Ουσιαστικά, όπως το βλέπω εγώ, ο Κισομάρου με αυτό το βιβλίο σφράγισε το αϊκίντο ιστορικά και τεχνικά με τον ίδιο τον ιδρυτή του, στα μάτια όλων. Κάτι που αποτελεί δόγμα μέχρι και σήμερα για όλους μας. Γι’ αυτό όχι μόνο το «η ιστορία του αϊκίντο», αλλά και το «τι είναι το αϊκίντο», η φύση της τέχνης δηλαδή, ξεκινά με τον ιδρυτή του και την προσωπική του πορεία. Χωρίς Ουεσίμπα δεν υπάρχει αϊκίντο, τελεία.

Η αλήθεια είναι ότι ναι, ο Κισομάρου παρέλειψε οτιδήποτε «εξω-αϊκιντοϊκό» απο την ιστορία του πατέρα του. Μια σειρά απο λεπτομέρειες που όμως ο ίδιος έκρινε ότι καμία ουσιαστική ή αποφασιστική σημασία δεν είχαν στην γνήσια σχέση Μοριχέι και τεχνικής. Εδώ είναι που έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για το κατά πόσο, ο Κισομάρου, κάλυψε, απέκρυψε, ξέχασε ή υποβίβασε γεγονότα της ζωής του Μοριχέι στο «Αϊκίντο, το Έργο μιας Ζωής».

Ο αντίλογος είναι η θέση που είχε ο Κισομάρου, η φάση του αϊκίντο την εποχή εκείνη όπως περιγράφηκετιμα εργαλλητι όχι αποστασιοποιημα) δεν γηκε πιο πάνω, οι συνθήκες της εποχής – οι Ιάπωνες μέχρι και σήμερα δεν θέλουν να αναφέρουν πράγματα που σχετίζονται με την εμπλοκή της χώρας τους στον Πόλεμο του Ειρηνικού (Β’ ΠΠ), αλλά και το βλέμμα του στο μέλλον και πέρα της θάλασσας, σε χώρες ξένες, όπου ήθελε το αϊκίντο να διαδοθεί. Τέλος είναι το, τι τελικά θεωρούσε ο Κισομάρου σημαντικό και τι όχι στην ιστορία της δημιουργίας της τέχνης απο τον πατέρα του. 

Ο Κισομάρου είχε δύο μειονεκτήματα, όταν έγραφε το βιβλίο αυτό: α) δεν ήταν ιστορικός και β) ήταν ο ίδιος μέρος της ιστορίας που έγραφε και όχι αποστασιοποιημένος παρατηρητής. Όμως αυτά ήταν και πολύτιμα πλεονεκτήματα, δεδομένου ότι είναι η πιο αυθεντική ιστορία που έχουμε για τον Ο-Σενσέι, αφού ο Κισομάρου ήταν ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας καθ ‘όλη την διάρκεια της ζωής του Μοριχέι και η ιστορία του δεν είναι μια στεγνή αφήγηση, αλλά μέχρι σήμερα είναι σαν να ακούς τον ίδιο να σε ταξιδεύει στο «τότε» που έζησε αυτός σαν παιδί, σαν έφηβος, σαν ενήλικος και σαν τον άνθρωπο που έπεσε στις φλόγες κυριολεκτικά και αλληγορικά για να διασώσει και να αναστήσει το Χόμπου, μαζί με το όνομα και την κληρονομιά του πατέρα του.    τιμα εργαλλητι όχι αποστασιοποιημα) δεν Όμως  

Το «Αϊκίντο, το Έργο μιας Ζωής», μεταφράστηκε αργά στα Αγγλικά, μόλις το 2008, υπό την εποπτεία του νυν Ντόσου Μοριτέρου Ουεσίμπα και σε μετάφραση του Kei Izawa Σενσέι, σημερινού προέδρου της IAF και της Mary Fuller, τότε Αναπληρώτριας Καθηγήτριας Λογοτεχνίας στο MIT.

Το βιβλίο στα Ελληνικά διατίθεται απο τις εκδόσεις Μέση Οδός και μπορείτε να το βρείτε εδώ >>

Καλοδιάβαστο!!!